Wat een boeiend land! En voor vanmiddag even geen tarea (huiswerk) meer. Het zit erop en ben erg blij met dat ik Spaans ben gaan leren. Op school heb ik 2 weken lang een halve dag één op één les met iedere dag een nieuwe profesora gehad. Zo blijft het boeiend en gaan de onderwerpen de eerste dagen over hoe ik heet, hoe oud ik ben, waar ik vandaan kom en einigde ik de laatste dagen met gesprekken over de Boliviaanse cultuur en politiek. Superintensief en ik maak dan ook graag gebruik van de siesta´s hier

. Mijn gastvrouw Cira spreekt geen woord Engels, dus de 1^e dagen zat ik driftig door een woordenboek te bladeren in de hoop een beetje een gesprek op gang te brengen, vaak met mislukte pogingen, maar naarmate de dagen verstreken lukte het steeds beter. Het is erg leuk om op deze manier meer over een land te weten te komen en onderdeel te zijn van het leven in een ´barrio´ (buitenwijk). De kwartjes vielen in de lessen gelukkig snel omdat ik in Nederland al een heel klein beetje Spaans had geoefend en in Argentinië ook één en ander heb opgepikt. Vloeiend Spaans spreek ik natuurlijk niet na 2 weken, maar ik heb zeker een goede basis gelegd en red me nu goed.

Bolivia is een rijk land wat betreft natuurlijke grondstoffen, echter is het één van de armste landen van Zuid Amerika. Op straat is een groot contrast te zien tussen rijk en arm. Op elke straathoek zitten, vooral vrouwen, spullen en eten te verkopen. Van telefoonopladers tot aan vers fruit. Daarnaast heerst er een grote verdeeldheid tussen de ‘stadsmensen’ en de ‘campos´. President Evo Morales (70^ste president sinds 1825) is erg populair onder de campo´s en het Departamento de Comunicación probeert het gat te dichten door middel van commercials over de verschillende groepen campo´s. Echter geeft één van mijn profesora´s aan dat discriminatie alleen maar is verergerd na het uitzenden van de commercials.

Op straat is het verschil tussen de chola´s en chota´s goed te zien in de kledij. De chola´s dragen de traditionele kleurrijke kledij en de chota´s moderne kleding. In de bus vermaak ik me goed. In de woonwijk toetert de bus bij elke hoek om aan te geven dat deze eraan komt en niet van plan is te stoppen. Ook ideaal is dat er wel bushaltes zijn maar dat het eigenlijk over mogelijk is om op te stappen en uit te stappen zolang je dit duidelijk aangeeft. Daarnaast is de markt hier in Cochabamba een hele ervaring. Samen met Michelle (een medestudente uit Engeland) bezoek ik de markt. Deze is gedeeltelijk overdekt en groot, heeeeel groot. Zoals in bijna alle steden in Argentinië en Bolivia, is ook de markt opgedeeld in cuadro´s (vierkanten). Het is erg makkelijk verdwalen in deze cuadro´s met eindeloos lange gangen waarvan het einde niet te zien is. Alles is er te koop. Er heerst een leuke lokale sfeer en ik kijk mijn ogen uit, vooral in het ´bananengedeelte´. Overal waar ik kijk zie ik bananen, bananen en nog eens bananen. De geuren (vooral van ondefinieerbare stukken vlees), geluiden, kleuren, ik heb het gevoel echt in een andere wereld te zijn beland. Gaaf! Op de terugweg komen we niet helemaal ´normaal´ thuis met de bus. De weg naar La Paz wordt geblokkeerd en de file van trucks heeft inmiddels ook de ingang naar onze barrio bereikt. Het laatste stuk moeten we dus nog even lopen, samen met heel veel anderen die ook zijn gestrand.

In het weekend ben ik nog op excursie met mijn medestudenten geweest naar Torotoro. Een nationaal park 5 uur rijden ten zuiden van Cochabamba. Onderweg is het leven van de campo´s (boeren) goed te zien. Nogal een contrast met alle faciliteiten die Cochabamba heeft. We lopen veel, gaan een grot in en klauteren en klimmen door een gigantische canyon. De volgende dag bekijken we dinosauriërsvoetstappenen zoeken we naar fossielen, het is er prachtig en puur natuur! Heb erg genoten van de overweldigende uitzichten en het supergezellige gezelschap.

Vanavond gaan we nog stap ter afscheid en dan ga ik weer verder!

A domingo yo voy a ir a Sucre con Michelle, un otro alumno de escuela Runawasi. Nosotros viajarémos con avión porque los bloqueos son impredicible. Y después Sucre...no sé! Depende el tiempo, pero espero de visitar de Salar de Uyuni.

Hasta luego!