Patagonië ligt in het zuiden van Argentinie. Zuidelijk klinkt misschien warm, maar dat geldt niet voor het zuidelijk halfrond op aarde. Daar geldt het andersom, het is er nu niet heel koud, maar wel onvoorspelbaar qua weer. In Patagonië begint de Andes, een bergketen van 7000 km lang die zich helemaal door Zuid-Amerika tot en met Venezuela uitstrekt. Een bergtop die onderdeel uitmaakt van de Andes is `Cerro Fitzroy´ met 3.359 meters hoog. Misschien niet een hele hoge berg, maar het ruige, puntige karakter van Fitzroy en zijn naaste bergtoppen zijn fascinerend in een omgeving van bos en gletsjers. Of Fitrzoy zich laat zien is afhankelijk van het weer. De bijnaam van de berg is `smoking mountain`, oftewel er hangt eigenlijk bijna altijd een wolk omheen. Het zien van Fitzroy in levende lijve is al jaren een droom en ik had met Juan exact 1 dag om de wandeling ernaartoe te maken. Dit resulteerde in een tijdelijke obsessie in Fitzroy. Ik bleef de avond ervoor en dag van de wandeling naar de lucht kijken en hopen op het verdwijnen van een toch wel dik pak wolken.

De wandeling
Je kunt op verschillende manieren door het national park lopen, wij kozen voor de meest steile klim naar het meer aan de voet van Fitroy. Twee uur steil klimmen/klauteren in knotsgekke weersomstandigheden, lees: harde wind, regen en bovenaan lichte sneeuw. Pittig! Maar mijn obsessie hield mij op de been en in mijn hoofd had ik al een beeld gevormd van hoe het er daarboven uit zou moeten zijn. Eénmaal bovenaan...geen Fitzroy te bekennen. Gelukkig kwamen er wel twee prachtige gletsjers met gletsjermeren tevoorschijn, echter liet mijn obsessie mij ondertussen nog niet met rust. Na 1,5 uur boven de wolken proberen weg te kijken, wat helaas niet lukte, was het weer tijd om af te dalen. Wel teleurgesteld, maar goed, dat risico had ik genomen. Op de weg terug kwam de zon steeds vaker tevoorschijn en kwamen we na een tijd lopen het bos uit op een open vlakte. Half in gedachten verzonken keek ik naar linksboven...daar moet Fitroy ongeveer zijn...En ja, het moment was daar! Langzaam uit een dik wolkenpak komt Fitroy tevoorschijn en ik kan mijn geluk niet op! Wauw! In het echt is hij nog indrukwekkender en genoot ik van het uitzicht en van een droom die uitkwam. Uiteindelijk duurde de volledige wandeling 10 uur en helemaal kapot proostten we met een welverdiend biertje(s) op een supergave dag en supergave week. De volgende dag scheidden onze wegen en ga ik voor het eerst bussen.

De bus
Argentinië heeft niet zo een prachtig spoorwegennet als wat wij hebben. Argentinië doet het met bussen. En met wegen die nog niet allemaal zijn geasfalteerd, is voornamelijk in Patagonië je van A naar B verplaatsen dan ook een hele happening over gravelwegen in bussen zonder toilet. Ik heb daarom een nieuw motto ontwikkeld: Plassen kun je plannen! Dit uit zich als volgt: Drink maar gewoon niet zoveel en neem wat water een uur voordat de volgende stop er is. Vergeet hierbij niet een kwartier wachtrij (geldt alleen voor vrouwen) extra bij te rekenen. Mijn eerste grote busrit is achter de rug. Met het landschap, een 56 jarige Australische dokter naast je, witbrood, smeerkaas, dulce de leche (een mierzoet beleg), muziek, een goed boek, een appel en een fles water en 4x stoppen is het dan op zich ook wel te doen om 12 uur in een bus te zitten. Echter ben ik na 12 uur nog niet bij punt B beland. De volgende dag doen we het gewoon nog een keer! Alles zo ongeveer exact hetzelfde behalve het landschap wat groener wordt en jawel, een toilet in de bus! ,s Avonds kom ik aan in El Bolson. Ik ben een stuk noordelijker beland en neem een taxi naar mijn hostel ergens middenin de bossen. Daar krijg ik een zeer warm welkom! Mike is er en Brenda, een Nederlandse vrouw die met een Argentijn is getrouwd werkt samen met hem in het hostel. Direct erg gezellig! Daarnaast had Mike al een heerlijke curry bereid. Ik kon dus aanschuiven terwijl ik in mn hoofd al niet meer had durven dromen over avondeten.

Op hike met Mike
In El Bolson is het weer niet echt fantastisch. Regen, regen en nog eens regen op de eerste dag. Wat kun je dan het beste doen? Juist, in een restaurantje de lokale specialiteit ´trout´ (vis) proberen. Heerlijk! De volgende dag wagen we een hike naar boven op een berg waar kunstenaars uit bomen allerlei sculpturen hebben gemaakt. Ik ben niet heel kunstzinnig ingesteld, de meeste vormen begrijp ik dan ook niet helemaal, maar er staan er een paar hele mooie tussen. En voornamelijk het uitzicht is weer prachtig, ik krijg maar geen genoeg van de Andes:). De laatste dag hebben we samen met Gavier (een Argentijn uit het hostel) een meer bezocht. Gavier kan een beetje Engels, Mike een beetje Spaans en ik een heel klein beetje Spaans, maar het is erg leuk om op deze manier wat Spaans te oefenen! Inmiddels heb ik mij ook ingeschreven voor Spaanse les in Bolivia. Ik ga twee weken naar een school in Cochabamba en woon dan bij een gastgezin. Dit start 5 maart. Ineens staat er dus een datum vast en gaan nu de laatste weken in Argentinië in. De volgende stop is Mendoza. HET wijngebied van Argentinië en de hoogste berg van Zuid-Amerika ligt er vlak naast…daar zal ik me dus weer prima gaan vermaken, ook met Mike, onze planning loopt de komende week gelijk dus we trekken nog even samen op, gezellig!

Liefs Elna