‘Ik heb geleerd om op m’n gezonde verstand te vertrouwen’
Het zit niet vol. Elna, mooi gebruind en de haren blonder dan blond, kijktom zich heen en ziet slechts enkelelocalsplus een paar toeristen met grote rugzakken. Het is twaalf uur ’s middags en na het lezen van alle online felicitaties voelt ze zich nog steeds een beetje jarig. Aan de muur in het internetcafé hangt een poster van Machu Picchu, het eeuwenoude bergdorpje waar ze gisteren haar 29everjaardag vierde. “Een droom is uitgekomen. Het was magisch, nog mooier dan ik had verwacht.” Ze vertelt over hoge bergtoppen, steile afgronden en is nog steeds beduusd van wat ze gezien heeft. “Ik vind het ongelooflijk hoe de Inca’s dit hebben gebouwd en dat ze in die tijd al zo veel wisten over agricultuur, seizoenen, sterren en bouwtechnieken. Het is zonde dat de Spanjaarden verder alles van de Inca’s hebben vernietigd.”
Ballonnen
Met eengroep van 12 manbereikte ze Machu Picchu na een driedaagse, spannende trip. Ze ging vanaf 2500 meter hoogte al mountainbikend de jungle in, vervolgde de tocht per voet en tijdens de derde dag hing ze boven een 160 meter brede kloof. “Op mijn verjaardag stonden we om vier uur ‘s nachts op en onder een prachtige sterrenhemel liepen we 1700 traptreden omhoog naar Machu Picchu. Ik was als één van de eersten boven en ben direct illegaal van de groep weggerend voor het uitzicht en een momentje voor mezelf. Natuurlijk heb ik al veel foto’s gezien, maar als je er echt staat is het nog mooier en indrukwekkender.” Toen ze weer terug bij de groep was, werd er voor haar gezongen en kreeg ze ballonnen aan haar tas geknoopt. Redenen in overvloed om zich helemaal jarig te voelen. “De dag was verder fantastisch. Het was mooi weer, ik had leuke mensen om me heen en ik kreeg allerlei cadeautjes. Zelfs van een Argentijn die ik net vijf minuten kende.”
Ze noemt Machu Picchu één van de vele hoogtepunten van haar reis en stelt dat het maken van een top drie onmogelijk is. “Elke ervaring is anders en weer heel mooi. Ik zie wat ik altijd al wilde zien en doe wat ik altijd al wilde doen. Verder ontmoet ik steeds leuke mensen met wie ik ervaringen kan delen.Higlight after highlightdus!” Na enig aandringen kiest ze toch nog een ander hoogtepunt. “Lago Colorado met de vulkanen, flamingo´s en zoveel verschillende kleuren. Ik geloofde bijna niet wat ik zag en werd er echt even stil van.”
Ook het maken van een rangschikking van de mensen die ze ontmoet heeft valt haar zwaar. Ze wijst op het grote aantal medereizigers, maar komt dan toch met enkele personen waarmee ze lang heeft opgetrokken: Mike uit Nederland, Diego uit Bolivia en Michelle uit Engeland. “Verder de mensen uit de groepen met wie ik de jungle indook, de pampa´s doorbanjerde en Spaanse lessen volgde. Zij hebben mijn reis nog specialer en mooier gemaakt.”
Geen zorgen
Hoe mooi ook, 29 april zet Elna na een reis van drie maanden weer voet op Nederlandse bodem. Maanden keek ze vooruit naar deze reis,die haar langsArgentinië, Boliva en Peruzou voeren: straks resten haar de herinneringen, verhalen en foto’s. “Ik weet niet wat het allemaal met me heeft gedaan, heb hier met de dag geleefd en daardoor genoten van alles wat me is overkomen. Ik heb me ook geen zorgen gemaakt over wat er zou kunnen gebeuren. Door verhalen van mensen en de Lonely Planet word je soms bang gemaakt en natuurlijk is het hier niet honderd procent veilig, maar ik heb geleerd om op m’n gezonde verstand te vertrouwen en er vanuit te gaan dat alles vanzelf op z’n pootjes terecht komt.”
“Met Koninginnedag ga ik lekker door Groningen wandelen en onder het genot van een biertje bijkletsen met vrienden. Verder heb ik zin om sommige mensen weer terug te zien, om weer te koken in mijn eigen keuken en in een frikandel speciaal en een patatje oorlog.” Over wat ze het meest gemist heeft, moet ze iets langer nadenken. “Ik denk dan toch gewoon het leventje dat ik thuis heb. De mensen, m’n hobby´s, m’n eigen plekje en m’n poes Dobby. Nu ik weg ben besef ik ook weer goed wat ik in Nederland heb en daar ben ik heel erg dankbaar voor. Ik ga dus ook graag weer terug naar m’n oude leventje in Groningen en heb heel veel zin in mijn nieuwe baan in Utrecht.”
Elna moet ervandoor. Ze gaat Virginie wakker maken, haar Franse reismaatje met wie ze zo samen een massage gaat scoren. “Ik heb haar vorige week ontmoet en weet niet of toeval bestaat, maar ook zij heeft haar verjaardag 15 april op Machu Picchu gevierd en ook zij vliegt 28 april weg uit Lima. Vanavond gaan we onze verjaardag nog vieren in Cuzco en dan gaan we morgen weer verder!”
Deze bijzondere blog is ontstaan in samenwerking met Roelof Jan Vochteloo. Het enige wat ik heb gedaan is antwoord geven op zijn vragen en hieruit heeft Roelof Jan een supergaaf stuk geschreven! Bijna onwerkelijk om te lezen en te beseffen dat het over mij gaat. Bedankt RJ! Eerste biertje op koninginnedag is van mij!
Nog 1 week, 3 dagen wandelen door de éénnadiepste canyon ter wereld en de laatste dagen relaxen en dan vlieg ik volgende week zaterdag 28 april weer naar huis...
heel veel liefs!
Nog meer dromen die uitkomen!
Wat een indrukken, ervaringen, leuke mensen en schitterende natuur. Ik heb topweken achter de rug en geniet nog steeds met volle teugen! Ik ben gister aangekomen in Peru en heb afscheid genomen van Bolivia. Na de school ben ik met Michelle naar Sucre gereisd. We hebben hier lekker rondgewandeld en ik kan zeggen dat dit de mooiste stad van Bolivia is die ik heb gezien. Mooie plaza's, witte koloniale gebouwen en een energieke sfeer. In Sucre ontmoet ik Dorine en reizen we samen naar Uyuni. Hier beleven we 3 dagen in overweldigende natuur: zoutvlaktes, vulkanen en meren in allerlei verschillende kleuren met flamingo's. Op het moment dat ik denk dat ik het mooiste heb gezien worden we weer getrakteerd op iets nieuws en zo volgen de highlights elkaar 3 dagen lang op.
Na Uyuni reizen we naar La Paz, de hoofdstad van Bolivia. De ligging is indrukwekkend. De stad is gebouwd in een vallei met steile hellingen en op heldere dagen is de Illumani (een berg van 6700 m) te zien. In La Paz spreek ik af met Diego die ik ken van de excursie in Torotoro een paar weken geleden. Diego is geboren in La Paz, op zijn 4e verhuisd naar Nederland en is daar naar school gegaan. Op dit moment werkt en woont hij tijdelijk in La Paz en vindt hij het leuk om toerist in eigen land te zijn. Ik leer zo dankzij Diego de stad goed kennen. We eten in lekkere restaurants, gaan naar de grootste markt van Bolivia in El Alto en dwalen door de straten. Op het moment dat ik bij een agency tours wil gaan boeken wordt hij ook lekker gemaakt en besluit mee te gaan, gezellig! Wat staat er op het programma? De Huayna Potosi, pampa's en jungle await us!
De Huayna Potosi is een berg van 6088 meters hoog. Het is een van de technisch makkelijkste bergtoppen ter wereld rond 6000 meter om te beklimmen. Ik heb dit altijd al heel erg graag willen doen, dus waarom nu niet gewoon proberen? Wat het lastig maakt is de hoogte, het tijdstip en het constant klimmen. Na 2 dagen acclamatiseren en trainen op de gletsjer staan we de 3e dag 's nachts om 12 uur op. Na het ontbijt en het treffen van de voorbereidingen gaan Diego en ik gezekerd aan onze gids in het pikkedonker de berg op. Het enige licht komt van onze hoofdlampjes en de sterrenhemel is indrukwekkend! Het zetten van voet voor voet, alleen het geluid van krakend sneeuw en mijn ademhaling en het kauwen van cocabladen brengen me in een bepaalde trance. Het gaat zo de eerste uren best goed en als de gids aangeeft dat we halverwege zijn ben ik er van overtuigd dat ik het ga halen. Tot we dan op 5800 meter hoogte zijn. Het ademen wordt zwaar, de longen doen zeer door de koude lucht, het klimmen wordt steiler en de benen raken vermoeid. Wat er dan allemaal door je hoofd gaat is bizar. Ik kan het ritme niet echt terugvinden, ik wil terug, maar ook weer niet. Op het moment dat ik bijna om de paar minuten moet pauzeren zien we de top en met een laatste krachtinspanning staan we dan 6 uur later op de top! Helaas hebben we geen geluk met het weer, we zitten in de wolken, maar ik ben superblij en trots dat ik het heb gehaald!
Na de sneeuw en kou vliegen we de volgende ochtend vroeg naar Rurrenabaque. Een relaxed plaatsje in de tropen waar iedereen vooral buiten op straat leeft. Deze temperaturen zijn heerlijk na de -10 graden op de berg. In de Pampa's, een doolhof van rivieren en moeras, kunnen we lekker bijkomen. We zien vanaf de boot apen, kaaimannen, schildpadden en heel veel vogels. We zoeken naar anaconda's terwijl we sompend in rubberlaarzen door het moeras banjeren en hoogtepunt is het zwemmen met de roze dolfijnen en ze hebben kunnen aanraken. Daarnaast heb ik mijn persoonlijk record muskieten doodslaan verbeterd
Na de pampa's is het plan de jungle in te gaan, echter gooit een voedselvergiftiging die ik oploop bjina roet in het eten. Ik besluit toch mee te gaan, herinner me niet zoveel meer van de eerste dag, maar er wordt goed voor me gezorgd. De gids maakt nog een speciale junglethee voor me en ik voel me de volgende dag alweer een stuk beter! Sterk spul die junglethee! Ik kan gelukkig de tweede dag mee op een wandeling en ik geniet van de pracht van de jungle. En ja, er waren ook veel grote spinnen. Diegene die lekker in hun web chillen en waar ik niet dichtbij hoef te komen zijn ok. Alleen de tarantula die een paar meter voor me de boom inrende was iets minder goed voor mijn hart. Jakkes! 's Avonds zegt de gids nog even tussen neus en lippen door dat we niet moeten vergeten de deur te sluiten omdat er een jaguar rondloopt...ja...wat doe je dan? Juist, gaan zwemmen! Wat was dat gaaf! In het maanlicht onder een sterrenhemel met geluiden uit de jungle om je heen eindelijk kunnen afkoelen in het amazonewater. Heerlijk! Ow ja en ik bleef wel in de buurt van de gids met zijn machete.
Na de jungle ben ik naar Isla de Sol gegaan, een eiland in Lake Titicaca waar ik een prachtige zonsondergang en zonsopgang heb gezien in het gezelschap van nieuwe medereizigers. Met een van deze reizigers ben ik nu alweer in Cuzco! En is het bijna tijd voor het uitkomen van mijn grote droom om Machu Picchu te zien. Het is gelukt het zo te plannen dat ik er zal zijn op mijn verjaardag na 3 dagen ernaartoe wandelen. Ik heb er heel veel zin in en tot die tijd geniet ik met Virginie, mijn nieuwe reisgenote, van prachtig en gezellig Cuzco.
De tijd vliegt, maar ik vlieg heerlijk mee
Me gusta Bolivia!
Wat een boeiend land! En voor vanmiddag even geen tarea (huiswerk) meer. Het zit erop en ben erg blij met dat ik Spaans ben gaan leren. Op school heb ik 2 weken lang een halve dag één op één les met iedere dag een nieuwe profesora gehad. Zo blijft het boeiend en gaan de onderwerpen de eerste dagen over hoe ik heet, hoe oud ik ben, waar ik vandaan kom en einigde ik de laatste dagen met gesprekken over de Boliviaanse cultuur en politiek. Superintensief en ik maak dan ook graag gebruik van de siesta´s hier
Bolivia is een rijk land wat betreft natuurlijke grondstoffen, echter is het één van de armste landen van Zuid Amerika. Op straat is een groot contrast te zien tussen rijk en arm. Op elke straathoek zitten, vooral vrouwen, spullen en eten te verkopen. Van telefoonopladers tot aan vers fruit. Daarnaast heerst er een grote verdeeldheid tussen de ‘stadsmensen’ en de ‘campos´. President Evo Morales (70ste president sinds 1825) is erg populair onder de campo´s en het Departamento de Comunicación probeert het gat te dichten door middel van commercials over de verschillende groepen campo´s. Echter geeft één van mijn profesora´s aan dat discriminatie alleen maar is verergerd na het uitzenden van de commercials.
Op straat is het verschil tussen de chola´s en chota´s goed te zien in de kledij. De chola´s dragen de traditionele kleurrijke kledij en de chota´s moderne kleding. In de bus vermaak ik me goed. In de woonwijk toetert de bus bij elke hoek om aan te geven dat deze eraan komt en niet van plan is te stoppen. Ook ideaal is dat er wel bushaltes zijn maar dat het eigenlijk over mogelijk is om op te stappen en uit te stappen zolang je dit duidelijk aangeeft. Daarnaast is de markt hier in Cochabamba een hele ervaring. Samen met Michelle (een medestudente uit Engeland) bezoek ik de markt. Deze is gedeeltelijk overdekt en groot, heeeeel groot. Zoals in bijna alle steden in Argentinië en Bolivia, is ook de markt opgedeeld in cuadro´s (vierkanten). Het is erg makkelijk verdwalen in deze cuadro´s met eindeloos lange gangen waarvan het einde niet te zien is. Alles is er te koop. Er heerst een leuke lokale sfeer en ik kijk mijn ogen uit, vooral in het ´bananengedeelte´. Overal waar ik kijk zie ik bananen, bananen en nog eens bananen. De geuren (vooral van ondefinieerbare stukken vlees), geluiden, kleuren, ik heb het gevoel echt in een andere wereld te zijn beland. Gaaf! Op de terugweg komen we niet helemaal ´normaal´ thuis met de bus. De weg naar La Paz wordt geblokkeerd en de file van trucks heeft inmiddels ook de ingang naar onze barrio bereikt. Het laatste stuk moeten we dus nog even lopen, samen met heel veel anderen die ook zijn gestrand.
In het weekend ben ik nog op excursie met mijn medestudenten geweest naar Torotoro. Een nationaal park 5 uur rijden ten zuiden van Cochabamba. Onderweg is het leven van de campo´s (boeren) goed te zien. Nogal een contrast met alle faciliteiten die Cochabamba heeft. We lopen veel, gaan een grot in en klauteren en klimmen door een gigantische canyon. De volgende dag bekijken we dinosauriërsvoetstappenen zoeken we naar fossielen, het is er prachtig en puur natuur! Heb erg genoten van de overweldigende uitzichten en het supergezellige gezelschap.
Vanavond gaan we nog stap ter afscheid en dan ga ik weer verder!
A domingo yo voy a ir a Sucre con Michelle, un otro alumno de escuela Runawasi. Nosotros viajarémos con avión porque los bloqueos son impredicible. Y después Sucre...no sé! Depende el tiempo, pero espero de visitar de Salar de Uyuni.
Hasta luego!
Variatie over de top!
Ik moet even terugkijken in mijn reisdagboek, waar was ik gebleven? De tijd vliegt en vandaag vlieg ik letterlijk mee. Ik zit op dit moment te schrijven op het vliegveld in La Paz (Bolivia) op 3600 kilometer hoogte. Vanavond ontmoet ik mijn gastgezin in Cochabamba, maar voordat ik daar aankom heb ik een soort van hop-on-hop-off-tour boven Bolivia. Vluchtschema: Tarija-Santa Cruz-La Paz-Cochabamba, in totaal 8 uur reistijd, echter duren de vluchten zelf niet langer dan een uur. In La Paz heb ik nu 6 uur de tijd, een mooi moment om jullie weer een stukje mee te laten reizen!
Twee weken geleden zijn Mike en ik aangekomen in Mendoza. In mijn vorige blog heb ik aangegegeven me waarschijnlijk prima te vermaken hier. Dat is zeker gelukt! In Mendoza zijn we op dag één na een wandeling door het park spontaan in een carnavalsfeest beland. De bezoekers bestonden uit voornamelijk Argentijnen en wij liepen daar als redelijk opvallende verschijning tussen. Wat centraal stond tijdens het feest was schuim uit spuitbussen wat ons ook letterlijk om en in de oren vloog. Net opgedroogd na een lading schuim over je heen te hebben gekregen is daar de volgende lading weer en zo gaat het een tijdje door en geniet ik van deze gekte! Op de terugweg naar het hostel worden we bestookt door een groep nieuwsgierig en en enthousiaste jongeren en wil iedereen met ons op de foto. Maf hoor om dat mee te maken. Heerlijk zo een dag waarbij je van de ene verassing in de andere valt!
Mendoza staat bekend om de wijn die in de omgeving wordt geproduceerd en dat moet je dan natuurlijk ook gaan proeven! In de colectivo (lokale bus) rijden we naar Maipu, huren daar fietsen bij Mr. Hugo en fietsen we het dorpje uit op zoek naar de eerste wijn. Na een middag proeven van heerlijke wijnen komen we aan het begin van de avond terug bij mr. Hugo. Hier krijgen we nog even een afsluitwijntje aangeboden en proosten we op de afsluiting van een leuke middag…denken we… Echter verloopt dit een beetje anders…mr. Hugo is nogal gul en onze wijn raakt maar niet op. In gezelschap van een Engelse vrouw en een Braziliaan en een papagaai die om de zoveel tijd ´Hola´ zegt, raken we langzaamaan nogal beschonken. De busrit terug is er één die ik niet gauw zal vergeten en gelukkig vinden we na een paar omzwervingen in Mendoza onze straat terug. De wekker gaat vroeg de volgende dag, we hebben een auto gehuurd en rijden het gebied in van de Aconcagua, de hoogste berg van het zuidelijk halfrond. Deze dag bestond vooral uit het uiten van kreten als: Wauw, Dit is niet normaal, Kijk die kleuren eens, Dit is idioot, Dit verzin je toch niet…Het is gebied dus echt ontzettend prachtig, ik hoop dat het overkomt op de foto´s.
De variatie van ervaringen in Mendoza wordt in Salta ook weer geëvenaard. Salta is een heel leuk stadje en vooral in de avonden hangt er een leuke sfeer rondom het centrale plein. En het is zo ontzettend lekker om ´s avonds nog in je hempje buiten te zitten, genietend van alles wat er om je heen gebeurd. Ook in Salta huren we een auto, deze keer voor 3 dagen en rijden we de eerste dag eerst door een jungleachtige omgeving, opgevolgd door bergen met fantastische rotspartijen in verschillende kleuren, cactussen, valleien, een zoutvlakte en een gaaf klein dorpje (wat nog niet is overspoeld door tourisme). Hier eten we ´s avonds tussen de locals op een marktje een Milanesa (een typische Argentijnse sandwich), het is erg leuk om dit sfeertje mee te maken. In deze drie dagen rijden we bijna 1000 kilometer door de omgeving van Salta en volgen de kreten, zoals deze geuit in Mendoza, zich weer in hoop tempo op. Het is hier fantastisch!
In Salta neem ik om 3.30 ´s nachts afscheid van Mike. Ik heb een taxi bedrijfje gevonden wat tussen Salta en Tarija (Bolivia) rijdt, dit scheelt mij ongeveer 20 uur bussen. Uiteindelijk blijkt het qua tijd nog meer te schelen, de chauffeur is misschien ooit auto coureur geweest, ik ben in ieder geval blij levend aan te komen in Tarija (3 uur eerder dan gepland). In Tarija heb ik mezelf even op een luxe getrakteerd en ga ik samen met mijn Ierse reisgenoot uit de taxi in een Bed & Breakfast. Eindelijk even een kamer en badkamer voor mezelf, best wel lekker. In Tarija heb ik mij goed vermaakt door rond te lopen en de veranderingen in cultuur te zien. Er lopen veel mensen in traditionele kledij. Ik kijk dan ook verwonderd naar deze kleding en deze mensen kijken net zo verwonderd terug naar mij. Ik denk dat ik gemiddeld twee keer zo lang ben en het is erg leuk om door een glimlach en wederzijdse verwondering contact te maken. Het lukt steeds ietsje beter om ook een gesprek aan te gaan in het Spaans. Ik ben blij dat ik er voor heb gekozen om nu twee weken aan mijn Spaans te gaan werken zodat ik de komende weken nog meer in contact kan komen met de lokale bevolking.
Nu nog even wachten en dan stap ik voor vandaag op mijn laatste vlucht en ontmoet ik dus straks mijn gastgezin, spannend!
Liefs Elna
Everywhere you go, you always take the weather with you...
Patagonië ligt in het zuiden van Argentinie. Zuidelijk klinkt misschien warm, maar dat geldt niet voor het zuidelijk halfrond op aarde. Daar geldt het andersom, het is er nu niet heel koud, maar wel onvoorspelbaar qua weer. In Patagonië begint de Andes, een bergketen van 7000 km lang die zich helemaal door Zuid-Amerika tot en met Venezuela uitstrekt. Een bergtop die onderdeel uitmaakt van de Andes is `Cerro Fitzroy´ met 3.359 meters hoog. Misschien niet een hele hoge berg, maar het ruige, puntige karakter van Fitzroy en zijn naaste bergtoppen zijn fascinerend in een omgeving van bos en gletsjers. Of Fitrzoy zich laat zien is afhankelijk van het weer. De bijnaam van de berg is `smoking mountain`, oftewel er hangt eigenlijk bijna altijd een wolk omheen. Het zien van Fitzroy in levende lijve is al jaren een droom en ik had met Juan exact 1 dag om de wandeling ernaartoe te maken. Dit resulteerde in een tijdelijke obsessie in Fitzroy. Ik bleef de avond ervoor en dag van de wandeling naar de lucht kijken en hopen op het verdwijnen van een toch wel dik pak wolken.
De wandeling
Je kunt op verschillende manieren door het national park lopen, wij kozen voor de meest steile klim naar het meer aan de voet van Fitroy. Twee uur steil klimmen/klauteren in knotsgekke weersomstandigheden, lees: harde wind, regen en bovenaan lichte sneeuw. Pittig! Maar mijn obsessie hield mij op de been en in mijn hoofd had ik al een beeld gevormd van hoe het er daarboven uit zou moeten zijn. Eénmaal bovenaan...geen Fitzroy te bekennen. Gelukkig kwamen er wel twee prachtige gletsjers met gletsjermeren tevoorschijn, echter liet mijn obsessie mij ondertussen nog niet met rust. Na 1,5 uur boven de wolken proberen weg te kijken, wat helaas niet lukte, was het weer tijd om af te dalen. Wel teleurgesteld, maar goed, dat risico had ik genomen. Op de weg terug kwam de zon steeds vaker tevoorschijn en kwamen we na een tijd lopen het bos uit op een open vlakte. Half in gedachten verzonken keek ik naar linksboven...daar moet Fitroy ongeveer zijn...En ja, het moment was daar! Langzaam uit een dik wolkenpak komt Fitroy tevoorschijn en ik kan mijn geluk niet op! Wauw! In het echt is hij nog indrukwekkender en genoot ik van het uitzicht en van een droom die uitkwam. Uiteindelijk duurde de volledige wandeling 10 uur en helemaal kapot proostten we met een welverdiend biertje(s) op een supergave dag en supergave week. De volgende dag scheidden onze wegen en ga ik voor het eerst bussen.
De bus
Argentinië heeft niet zo een prachtig spoorwegennet als wat wij hebben. Argentinië doet het met bussen. En met wegen die nog niet allemaal zijn geasfalteerd, is voornamelijk in Patagonië je van A naar B verplaatsen dan ook een hele happening over gravelwegen in bussen zonder toilet. Ik heb daarom een nieuw motto ontwikkeld: Plassen kun je plannen! Dit uit zich als volgt: Drink maar gewoon niet zoveel en neem wat water een uur voordat de volgende stop er is. Vergeet hierbij niet een kwartier wachtrij (geldt alleen voor vrouwen) extra bij te rekenen. Mijn eerste grote busrit is achter de rug. Met het landschap, een 56 jarige Australische dokter naast je, witbrood, smeerkaas, dulce de leche (een mierzoet beleg), muziek, een goed boek, een appel en een fles water en 4x stoppen is het dan op zich ook wel te doen om 12 uur in een bus te zitten. Echter ben ik na 12 uur nog niet bij punt B beland. De volgende dag doen we het gewoon nog een keer! Alles zo ongeveer exact hetzelfde behalve het landschap wat groener wordt en jawel, een toilet in de bus! ,s Avonds kom ik aan in El Bolson. Ik ben een stuk noordelijker beland en neem een taxi naar mijn hostel ergens middenin de bossen. Daar krijg ik een zeer warm welkom! Mike is er en Brenda, een Nederlandse vrouw die met een Argentijn is getrouwd werkt samen met hem in het hostel. Direct erg gezellig! Daarnaast had Mike al een heerlijke curry bereid. Ik kon dus aanschuiven terwijl ik in mn hoofd al niet meer had durven dromen over avondeten.
Op hike met Mike
In El Bolson is het weer niet echt fantastisch. Regen, regen en nog eens regen op de eerste dag. Wat kun je dan het beste doen? Juist, in een restaurantje de lokale specialiteit ´trout´ (vis) proberen. Heerlijk! De volgende dag wagen we een hike naar boven op een berg waar kunstenaars uit bomen allerlei sculpturen hebben gemaakt. Ik ben niet heel kunstzinnig ingesteld, de meeste vormen begrijp ik dan ook niet helemaal, maar er staan er een paar hele mooie tussen. En voornamelijk het uitzicht is weer prachtig, ik krijg maar geen genoeg van de Andes:). De laatste dag hebben we samen met Gavier (een Argentijn uit het hostel) een meer bezocht. Gavier kan een beetje Engels, Mike een beetje Spaans en ik een heel klein beetje Spaans, maar het is erg leuk om op deze manier wat Spaans te oefenen! Inmiddels heb ik mij ook ingeschreven voor Spaanse les in Bolivia. Ik ga twee weken naar een school in Cochabamba en woon dan bij een gastgezin. Dit start 5 maart. Ineens staat er dus een datum vast en gaan nu de laatste weken in Argentinië in. De volgende stop is Mendoza. HET wijngebied van Argentinië en de hoogste berg van Zuid-Amerika ligt er vlak naast…daar zal ik me dus weer prima gaan vermaken, ook met Mike, onze planning loopt de komende week gelijk dus we trekken nog even samen op, gezellig!
Liefs Elna
Patagonië!
Patagonië: land van gletsjers, uitgestrekte steppen, bergen, meren, vogels, poema´s, westenwind vanaf de Andes en nog veel meer...Het is hier prachtig en ik hebhet woord ´WAUW´ al ontelbare keren laten vallen. Voor Patagonische begrippen heb ik ook geluk met het weer, ik ben veel buiten en het uitzicht vanuit het hostel is over Lago Argentino met besneeuwde bergtoppen als achtergrond erg mooi.
In het hostel kwam ik op de kamer in contact met Juan, een Argentijn die hier op vakantie is. We vinden dezelfde dingen leuk om te doen en hebben goed contact, dus ik heb alle dagen hier met hem doorgebracht. Gezellig!
Dankzij mijn -niet plannen- ben ik hier nu al 4 dagen en ga ik morgen weer verder. Op de tweede dag ben ik met Juan (en heel veel andere toeristen)naar dePerito Moreno gletsjer geweest. Ik heb even de knop omgezet wat betreft alle toeristen om me heen en heb genoten van de wonderen van moeder natuur. De gletsjer is indrukwekkend en je kunt het beste de foto´s bekijken voor een indruk:) Het was supergaaf om er ook op te gaan lopen en je heel klein te voelen tussen de gigantische ijsmassa´s.
Dag 3 was een relaxdag. Mike was ook in townen daar hebben we mee geluncht en ´s avonds heerlijk gegeten in een restaurant en is mijn rundmeter weer geupgrade.
Dag 4 heb ik met Juan een auto gehuurd. Hij had zijn rijbewijs niet mee, dus ik mocht mijn rijkunsten vertonen over de gravelwegen van Patagonië, LIKE! Zelf Patagonië ontdekken en ervarenwas fantastisch! Ook hier geven de foto´s weer de beste indruk:)
Vandaag zijn we aan het voorbereiden voor de komende dagen, we pakken de bus naar El Chalten (nog steeds in Patagonië) en hopen daar een grote hike te doen. Duimen voor goed weer!Hetis namelijk erg onvoorspelbaar en het kan of te hard waaien, of hagelen, of sneeuwen of het kan ook warm zijn. Spannend!
Tot de volgende keer!
Liefs Elna
Klaar voor de start? AF!
Een week vol nieuwe mensen, nieuwe indrukken, nieuwe ervaringen, nieuwe cultuur, nieuwe taal, nieuwe stad, nieuwe omgeving enz...Alles is nieuw! Waar begin je dan je eerste blog? Bij het begin? En wat vertel je allemaal? Alles? Dan zou ik denk ik uren kunnen schrijven en jullie uren kunnen gaan lezen. Een selectie voldoet ook. Ik ga mijn best doen een zo goed mogelijke indruk te geven van mijn reis tot nu!
Reis dus gezellig mee!
Buenos Aires, de hoofdstad van Argentinië en mijn startpunt van het grote avontuur. In Madrid raakte ik bij de gate vlak voor het boarden in gesprek met Mike. Een man van 43 (wat ik gelukkig in één keer goed had geraden tijdens een later avondje uit...altijd gevaarlijk die spelletjes). Mike is op vakantie naar Argentinië voor een paar weken. We hebben een leuk gesprek en tot onze grote verbazing zitten we ook naast elkaar in het vliegtuig. In BA (Buenos Aires, ik kort het vanaf nu even af) hebben we een taxi gedeeld met Alexis, een energieke Engelse dame en na een kwartier stond het eerste etentje voor in de avond gepland. De eerste indruk van de stad: heet, druk en een goede sfeer.
De volgende dagen in BA bestaan vooral uit ontdekken en sfeerproeven: wandelend door de straten, parken, over de beroemde begraafplaats waar Evita ook ligt, over de langste markt die ik ooit heb gezien, de haven, pleinen en alles wat een grote stad te bieden heeft. Dit in gezelschap van Mike op de eerste dag en de rest van de dagen ingezelschap van Ricardo en Valentin. Ricardo komt uit Brazilië, is op vakantie in BA en werkt in de Marketing, hij wil echter professioneel clown worden. Ja, je leest het goed. Een bijzondere man met een mooie kijk op het leven, goed gezelschap dus. Valentin is een Franse dame, bezig met de Business School, maar is naar eigen zeggen nog niet klaar om te werken en reist dus eerst rond om verder te kijken en erachter te komen wat ze wil met haar opleiding. Met zijn drieën hebben we ons goed vermaakt, een paar keer zo lang dat ik het moeilijk vond om het ontbijt, wat tot 11 uur werd geserveerd, te halen.
De laatste dag met zijn driëen was fantastisch, aan het ontbijt, niets gepland en ineens komt daar een aanbod van een vriend van een vriend van Valentin om met de boot de rivier op te gaan (BA ligt aan de Tigre, een grote rivier waarvan je de overkant niet kunt zien, die uitmondt in de Atlantische Oceaan). Luis, de Argentijn uit BA met eigen boot pikt ons op voor de Mc Donalds (altijd handig als afspreekpunt) en daar gaan we en het is geweldig! BA vanaf het water en alleen geluid van de wind. Een fijne afwisseling! Het voordeel van ontmoeten van porteños (locals) is dat zij de beste restaurants kennen en de leukste plekken om uit te gaan zonder omringt te zijn door hordes toeristen. In het restaurant hebben we allerlei soorten stukken vlees van een rund geproefd (de specialiteit van de Argentijnen, ze zeggen dat het hier het beste smaakt omdat de dieren op de pampas leven, veel ruimte hebben, voldoende beweging krijgen, maar niet teveel en dus perfect doorbloed zijn). Ik moet zeggen, ze hebben gelijk, ik heb nog nooit zo een heerlijk mals stuk vlees gehad. Ow ja, ik had beloofd een ´rundmeter´ bij te houden, ik weet eigenlijk niet of ik daar heel erg blij van word nu ik terugreken, maar de stand is: +/- 1 kilo. Na het restaurant is het weer gezellig laat geworden onder het genot van een door een kroeg zelfgebrouwen Honey Beer (lekker!) en ben ik de laatste dag in BA vooral brak aan het voorbereiden geweest voor de volgende dag. De dag waarop ik EINDELIJK naar Patagonië vlieg. Hier wil ik al heel lang heel erg graag naartoe!
Ik ben er nu en het is hier fantastisch. Hoe fantastisch kun je lezen in de volgende blog! Op mijn facebook is al een voorproefje te zien:)
Heel veel liefs,
Elna
P.S. Helaas is mijn memory card gecrasht, de foto´s van BA zijn weg, gelukkig ben ik daar niet alleen geweest en krijg ik van de anderen foto´s. Daar moet ik dus even op wachten. Komen er dus aan!
Welkom op mijn Reislog!
Hallo en welkom op mijn reislog!
Op deze plek kun je nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precies waar ik me bevind en waar ik ben geweest.
Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.
Mijn voorbereidingen zijn in volle gang, nog 1 dag werken en dan vlieg ik woensdag 1 februari om 18.00 uur vanaf Schiphol naar Madrid en vanaf daar naar Buenos Aires. Spannend!
De planning is geen planning:)
Ik zie je dus graag terug op mijn reislog als je op de hoogte wilt blijven!
Groetjes,
Elna