Ik moet even terugkijken in mijn reisdagboek, waar was ik gebleven? De tijd vliegt en vandaag vlieg ik letterlijk mee. Ik zit op dit moment te schrijven op het vliegveld in La Paz (Bolivia) op 3600 kilometer hoogte. Vanavond ontmoet ik mijn gastgezin in Cochabamba, maar voordat ik daar aankom heb ik een soort van hop-on-hop-off-tour boven Bolivia. Vluchtschema: Tarija-Santa Cruz-La Paz-Cochabamba, in totaal 8 uur reistijd, echter duren de vluchten zelf niet langer dan een uur. In La Paz heb ik nu 6 uur de tijd, een mooi moment om jullie weer een stukje mee te laten reizen!

Twee weken geleden zijn Mike en ik aangekomen in Mendoza. In mijn vorige blog heb ik aangegegeven me waarschijnlijk prima te vermaken hier. Dat is zeker gelukt! In Mendoza zijn we op dag één na een wandeling door het park spontaan in een carnavalsfeest beland. De bezoekers bestonden uit voornamelijk Argentijnen en wij liepen daar als redelijk opvallende verschijning tussen. Wat centraal stond tijdens het feest was schuim uit spuitbussen wat ons ook letterlijk om en in de oren vloog. Net opgedroogd na een lading schuim over je heen te hebben gekregen is daar de volgende lading weer en zo gaat het een tijdje door en geniet ik van deze gekte! Op de terugweg naar het hostel worden we bestookt door een groep nieuwsgierig en en enthousiaste jongeren en wil iedereen met ons op de foto. Maf hoor om dat mee te maken. Heerlijk zo een dag waarbij je van de ene verassing in de andere valt!

Mendoza staat bekend om de wijn die in de omgeving wordt geproduceerd en dat moet je dan natuurlijk ook gaan proeven! In de colectivo (lokale bus) rijden we naar Maipu, huren daar fietsen bij Mr. Hugo en fietsen we het dorpje uit op zoek naar de eerste wijn. Na een middag proeven van heerlijke wijnen komen we aan het begin van de avond terug bij mr. Hugo. Hier krijgen we nog even een afsluitwijntje aangeboden en proosten we op de afsluiting van een leuke middag…denken we… Echter verloopt dit een beetje anders…mr. Hugo is nogal gul en onze wijn raakt maar niet op. In gezelschap van een Engelse vrouw en een Braziliaan en een papagaai die om de zoveel tijd ´Hola´ zegt, raken we langzaamaan nogal beschonken. De busrit terug is er één die ik niet gauw zal vergeten en gelukkig vinden we na een paar omzwervingen in Mendoza onze straat terug. De wekker gaat vroeg de volgende dag, we hebben een auto gehuurd en rijden het gebied in van de Aconcagua, de hoogste berg van het zuidelijk halfrond. Deze dag bestond vooral uit het uiten van kreten als: Wauw, Dit is niet normaal, Kijk die kleuren eens, Dit is idioot, Dit verzin je toch niet…Het is gebied dus echt ontzettend prachtig, ik hoop dat het overkomt op de foto´s.

De variatie van ervaringen in Mendoza wordt in Salta ook weer geëvenaard. Salta is een heel leuk stadje en vooral in de avonden hangt er een leuke sfeer rondom het centrale plein. En het is zo ontzettend lekker om ´s avonds nog in je hempje buiten te zitten, genietend van alles wat er om je heen gebeurd. Ook in Salta huren we een auto, deze keer voor 3 dagen en rijden we de eerste dag eerst door een jungleachtige omgeving, opgevolgd door bergen met fantastische rotspartijen in verschillende kleuren, cactussen, valleien, een zoutvlakte en een gaaf klein dorpje (wat nog niet is overspoeld door tourisme). Hier eten we ´s avonds tussen de locals op een marktje een Milanesa (een typische Argentijnse sandwich), het is erg leuk om dit sfeertje mee te maken. In deze drie dagen rijden we bijna 1000 kilometer door de omgeving van Salta en volgen de kreten, zoals deze geuit in Mendoza, zich weer in hoop tempo op. Het is hier fantastisch!

In Salta neem ik om 3.30 ´s nachts afscheid van Mike. Ik heb een taxi bedrijfje gevonden wat tussen Salta en Tarija (Bolivia) rijdt, dit scheelt mij ongeveer 20 uur bussen. Uiteindelijk blijkt het qua tijd nog meer te schelen, de chauffeur is misschien ooit auto coureur geweest, ik ben in ieder geval blij levend aan te komen in Tarija (3 uur eerder dan gepland). In Tarija heb ik mezelf even op een luxe getrakteerd en ga ik samen met mijn Ierse reisgenoot uit de taxi in een Bed & Breakfast. Eindelijk even een kamer en badkamer voor mezelf, best wel lekker. In Tarija heb ik mij goed vermaakt door rond te lopen en de veranderingen in cultuur te zien. Er lopen veel mensen in traditionele kledij. Ik kijk dan ook verwonderd naar deze kleding en deze mensen kijken net zo verwonderd terug naar mij. Ik denk dat ik gemiddeld twee keer zo lang ben en het is erg leuk om door een glimlach en wederzijdse verwondering contact te maken. Het lukt steeds ietsje beter om ook een gesprek aan te gaan in het Spaans. Ik ben blij dat ik er voor heb gekozen om nu twee weken aan mijn Spaans te gaan werken zodat ik de komende weken nog meer in contact kan komen met de lokale bevolking.

Nu nog even wachten en dan stap ik voor vandaag op mijn laatste vlucht en ontmoet ik dus straks mijn gastgezin, spannend!

Liefs Elna